Hoop

Gepubliceerd op 23 januari 2021 om 12:13

Laatst vroeg iemand aan mij: "Wat zijn tekenen/symptomen waaraan je kan merken, nu je volwassen bent, dat je als kind bent opgegroeid in een onveilige thuissituatie?" Een goeie vraag die mij aan het denken heeft gezet.

 

Waar heb en had ik nou het meest last van in mijn dagelijks leven wat direct te maken heeft met mijn vroegere onveilige thuissituatie?

Niet gedag zeggen

Als mijn ex-man wel eens de deur uit ging zonder gedag zeggen ( niet bewust) was ik compleet van het padje af. Ik vond dat zo erg, helemaal als ik aan had gegeven dat hij even moest zeggen dat hij wegging. Ik voelde me rot. Het was alsof hij me afwees. Ik kon er uren door van slag zijn. Het riep angst op, soms was ik ook boos, het voelde zo onveilig.

match Tinder verwijderd

Ik heb een tijd op Tinder gezeten. Voor de mensen die niet weten wat dit is ( ja deze mensen bestaan): Het is een datingsapp waarin je mensen kan liken op foto's en als zij jou ook liken heb je een match en dan heb je de gelegenheid om met elkaar te chatten. Je kunt de match ook verwijderen.

 

Mijn eerste match klonk leuk, we waren leuk in gesprek, dacht ik. Op een bepaald moment had hij zonder dit aan te geven de match opgeheven. Ik was echt totaal van slag. Ik moest er dagen van bij komen. Gedachten van mij: Wat heb ik verkeerd gezegd enz. Ik was geschokt. Ik was niet boos op hem, maar ging twijfelen aan mezelf. Ik was niet goed genoeg en voelde me afgewezen.

Besloten Facebook groep

Onlangs nog had ik me aangesloten bij een besloten facebookgroep voor mensen die onveilig gehecht zijn. En na een paar weken werd ik zonder vooraankondiging of waarschuwing eruit gegooid. Geen idee waarom, zonder uitleg. Het zweet brak me uit! De spanning was voelbaar in mijn hele lichaam. Ik heb blijkbaar iets vreselijks fout gedaan, maar ben me van geen kwaad bewust.  Ik was geschokt en voelde me bang. Ik heb er wat van gezegd en uiteindelijk mocht ik terug komen. Wat ik overigens niet doe, want het voelt niet veilig meer, straks word ik er weer uitgegooid.

Appjes

Als ik een dierbaar iemand een appje stuur en niet vrij snel  antwoord krijg, word ik super onzeker en ga meteen aan mezelf twijfelen. Heb ik iets verkeerds gezegd? Was het niet zo'n goed idee wat ik schreef? Oh jee, wat zal er geantwoord worden? Vinden ze me nog wel aardig?

Mijn onveilige thuissituatie

En zo kan ik wel even door gaan. Voorbeelden waar een ieder misschien van denkt, ja maar het is ook niet fijn dat iemand zo doet of je zo behandelt. Zeker, helemaal waar. Echter doordat ik opgegroeid ben in een onveilige thuissituatie ben ik er totaal door van slag, mijn reacties zijn nogal heftig. Mijn hele lichaam reageert hierop, ik krijg spanning in mijn  lichaam.

 

Ik word getriggerd door mijn verleden en  mijn reacties op deze situaties zijn gemiddeld genomen heftiger dan bij mensen die een veilige thuissituatie hadden. Ik mocht niet zijn wie ik was en er werd vooral over mij geoordeeld. Niet alleen mijn gedrag werd afgekeurd, maar ik als gehele persoon. Er werd voorwaardelijk van me gehouden. Ik ben regelmatig afgewezen, het contact werd verbroken, zonder dat ik precies wist waarom. En als ik het wel wist, begreep ik niet waarom we er niet over gingen praten.

 

De andere ouder was ook bang en was niet tegen de situatie opgewassen en steunde mij niet. De ouder met de psychische problemen had de regie over mijn leven, maakte me afhankelijk  en probeerde mijn identiteit van me af te nemen. Wat uiteindelijk niet gelukt is, daar ben ik te sterk voor. Ik heb 14 jaar geleden het contact met deze  ouder verbroken om mezelf te beschermen. Een juiste keuze. Ik heb de regie over mijn leven terug gepakt en hoe!

Angst

Waar het eigenlijk op neer komt als ik getriggerd word is dat ik bang ben om afgewezen te worden,  ik heb verlatingsangst. Maar ook angst om niet goed genoeg te zijn, angst om afgekeurd te worden om wie ik ben en wat ik doe. Ik ben bang voor het oordeel van de ander.

 

Dus elke keer als dit gebeurt of lijkt te gebeuren voel ik weer hetzelfde als vroeger. Al schrijvend besef ik dat angst het belangrijkste symptoom is waar ik  aan kan en kon merken dat ik opgegroeid ben in een onveilige thuissituatie, de dreiging van verlaten worden of weggeduwd worden en de angst om nooit goed genoeg te zijn.

 

Goed nieuws

Gelukkig heb ik steeds minder last van dit symptoom, deze angst en heb er mee leren omgaan.  Je kunt jezelf helen, je kunt jezelf bevrijden van het juk, van de beklemming, van de enorme angst. En dat is precies wat ik gedaan heb in mijn leven. De angst overwonnen door de angst in de ogen te kijken, er niet voor weg te lopen.

 

Door daarnaast mijn leven voor mezelf veilig te maken en meer zelfvertrouwen te krijgen en in mezelf te geloven. Bijvoorbeeld door duidelijkheid te vragen als je die niet krijgt of gewoon maar even te voelen wat je voelt. En hulp vragen aan mijn ex-man (in het verleden) of een vriendin als het onveilig voelt. Iemand die lief voor me is en me niet  veroordeelt.

 

Door een lieve moeder te zijn en onvoorwaardelijk van mijn kinderen te houden. Zelf sterker worden waardoor ik weer regie krijg over mezelf, mijn gevoelens en hierdoor weer voel wat ik wil en als ik weet wat ik wil kan ik ook keuzes maken.

 

Door veilige gelijkwaardige relaties aan te gaan met mensen en het contact met mezelf herstellen. Stapje voor stapje met liefde voor mezelf. De angst is niet volledig weg, maar ik kan er beter mee omgaan en uiteraard zorg ik voor de goede mensen om me heen. Iedereen heeft hierin zijn of haar eigen weg te gaan. Jij kunt het ook!

 

En nu doe ik één van de spannendste dingen die ik ooit in mijn leven gedaan heb. Een eigen praktijk gestart voor KOPPers, ook nog in Coronatijd, met alle onzekerheden van dien. Hoe gaaf is dat. En tegelijkertijd een beetje  angst voelen hoe mensen op deze blog gaan reageren. 

 

Wil je graag mijn blogs ontvangen per mail, stuur een berichtje, via onderstaand formuliertje.

Rating: 4.75 sterren
8 stemmen

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Karin Bruggemann
4 maanden geleden

Het eerste woord dat in mij opkomt, is lef. Om de angst in de ogen te kijken heb je lef nodig. Om die zieke ouder te weerstaan, óók! Je hebt beide gedaan. Ik kan daar alleen maar bewondering voor hebben.

Jij hebt als hulpverlener enorm veel ervaring maar daarmee start je nog geen eigen praktijk. Met het opzetten van je eigen bedrijf beland je ineens op een onbekend terrein. Het maakt je niet uit en gaat er voor. En dan... dit alles in Coronatijd. Dan heb je heel veel lef. Chapeau. 💐

Chris Va Schelstraete
4 maanden geleden

Ik ken jouw angst ... zo juist omschreven. Ik ben nu vollop onderweg om mijn angst te overwinnen en mezelf naar waarde te schatten.

Kés Aerts
4 maanden geleden

Wat schrijf je toch mooi en open je blogspot Marion. Het voelt heel goed wat je praktiseert en hoe je daarover vertelt. Chapeau!